Лэйда Аляксандраўна Мурманцава, бібліятэкар сярэдняй школы N 12 г.Мінска:
Ты сядаеш на арэлі, запракідваеш галаву і ляціш да птушак, і неба калышацца разам з табою. І кожная арэля спявае сваю журботную песню. І ты яе ведаеш, ведаеш, аб чым яна, але слоў, як заўсёды, недастаткова. І гэтая невыказанасць плыве па рацэ часу, адтуль, з самых глыбінь, адтуль, дзе яна стваралася. Дзе цябе яшчэ не было. І ты ўжо быў. Таму што насамрэч часу няма.
Існуе адначасова ўсё. І калі ты трапляеш у такія месцы, то проста выбіраеш адну са шматлікіх рэчаіснасцей. Трапляеш у пэўны, асабісты свет. І пабыўшы там, вяртаешся ў будзённае. І гэта не толькі з падарожжамі. Але і з кнігамі, са спектаклямі... І кожны з нас - сваеасаблівы свет, космас, некранутая прастора. Таму не злуйся: непаразуменне адзін аднаго - гэта проста сустрэча розных планет. І ўсё.
Строчыцы - музей пад адкрытым небам.
Дзень пачаўся з шэрага неба, з дажджу, з думкі: “А куды ж ты намылілася ў такое сабачае надвор’е?”

.jpg)


.jpg)
