Есть что почитать

 

Книга «Славянские мифы» Александры Барковой — это один из лучших научно-популярных трудов, который просто и честно очищает историю наших предков от современных выдумок. Книга привлекает своей жесткой, но доброй трезвостью: автор без пафоса и псевдопатриотического надрыва объясняет, во что на самом деле верили на Руси. 

Автор работы, Александра Леонидовна Баркова — признанный фольклорист, кандидат филологических наук и блестящий лектор, более 30 лет профессионально исследующий эпос разных народов. Поскольку у славян, в отличие от греков или скандинавов, не осталось своего записанного мифологического эпоса, вокруг этой темы выросли горы спекуляций — от выдуманных поэтами богов до современных фальшивок. Баркова аккуратно разбирает эти фейки и возвращает читателя к реальности, подробно объясняя как высший пантеон во главе с Перуном, так и низшую мифологию: домовых, леших и русалок. 

Есть что почитать

 

Мінск-горад шумны і дзелавіты, як і належыць сталіцы. Але ёсць у ім людзі, якім дазволена бачыць іншы, унутраны яго бок-Падсвецце, дзе жывуць казкі, паданні і гарадское чараўніцтва. Малады абярэжнік Максім у пэўны момант з’яўляецца тым адзіным, хто здольны спыніць смяротную пагрозу. Але на што ён гатовы пайсці, каб выратаваць горад? Ці гатовы рызыкнуць сяброўствам, магіяй? А, можа, і самім сабой? 

Чытайце Калыханку для Мінска Кацярыны Гліністай ад Шуфлядкі пісьменніка! - раіць Ксенія Аляксееўна Плятнёва 

Лета - час вандровак: Вандроўкі ў ваколіцах Мінска

Лэйда Аляксандраўна Мурманцава, бібліятэкар сярэдняй школы N 12 г.Мінска:

Ты сядаеш на арэлі, запракідваеш галаву і ляціш да птушак, і неба калышацца разам з табою. І кожная арэля спявае сваю журботную песню. І ты яе ведаеш, ведаеш, аб чым яна, але слоў, як заўсёды, недастаткова. І гэтая невыказанасць плыве па рацэ часу, адтуль, з самых глыбінь, адтуль, дзе яна стваралася. Дзе цябе яшчэ не было.  І ты ўжо быў. Таму што насамрэч часу няма. 

Існуе адначасова ўсё. І калі ты трапляеш у такія месцы, то проста выбіраеш адну са шматлікіх рэчаіснасцей. Трапляеш у пэўны, асабісты свет. І пабыўшы там, вяртаешся ў будзённае. І гэта не толькі з падарожжамі. Але і з кнігамі, са спектаклямі... І кожны з нас - сваеасаблівы свет, космас, некранутая прастора. Таму не злуйся: непаразуменне адзін аднаго - гэта проста сустрэча розных планет. І ўсё.

Строчыцы - музей пад адкрытым небам.

Дзень пачаўся з шэрага неба, з дажджу, з думкі: “А куды ж ты намылілася ў такое сабачае надвор’е?” 

Есть что почитать

Ужо каторы дзень не магу адарвацца ад кнігі, якую набыла на 23 кніжнай выставе. Раман невядомага мне дагэтуль (на жаль) аўтара Зінаіды Дудзюк "Слодыч і атрута" (Мастацкая літаратура, 2013). Гэта- апавяданне пра гісторыю заходнебеларускай сям'і і увогуле ўсіх вяскоўцаў, на долю якіх выпалі шматлікія сацыяльныя катаклізмы пачатку 20 стагоддзя. Гэта - гісторыя вялікага кахання, пранесенага праз жыццёвыя нягоды і варункі лёсу. Гэта - псіхалагічныя партрэты людзей з іх душэўнымі перажываннямі, памылкамі і добрымі ўчынкамі... У пэўным сэнсе кніга мне нагадала раман Вячаслава Адамчыка "Чужая бацькаўшчына", які я прачытала ў тым годзе.

Раіць да чытання Ксенія Аляксееўна Плятнёва 

Есть что почитать

 

Знаменитый роман французской писательницы Валери Перрен, сочетающий в себе элементы детектива, драмы и жизнеутверждающей прозы. Переведён на десятки языков и является мировым бестселлером! 

Одна из лучших книг, прочитанных мной в этом году. Как найти в себе силы и свет, чтобы любить эту жизнь после потери близких через историю главной героини. Потрясающе… Глубоко… Грустно… Вдохновляюще… Прекрасно… 

Хочется начать читать снова Маргарите Леонидовне Лапко

Лета - час вандровак. Працягваем адкрываць Беларусь разам

Ксенія Аляксееўна Плятнёва, загадчык бібліятэкі сярэдняй школы N 180 г.Мінска імя В.У.Ермака:

Прачынаюся суботнім ліпеньскім ранкам і раптоўна разумею, што трэба ехаць у Гальшаны. Марыла даўно, але ўсё адкладала. 

Папіваючы каву, запытваю ў сваіх хатніх: "Хто са мной?" Ніхто... Так раптоўна нешта надумаць (не плануючы загадзя) і здзейсніць здольная толькі я - яны ўжо звыкліся з гэтым.